Vaginisme

Vaginisme is een onvrijwillige samentrekking van de onderste vaginale spieren waardoor de penis de vagina niet kan binnendringen.

Wanneer je merkt dat je vaginistisch reageert kan dit veel gevoelens bij je teweegbrengen. Veel vrouwen voelen zich machteloos, begrijpen de situatie niet en voelen zich boos en verdrietig. Ze vinden het moeilijk om over hun probleem te praten. Immers, iedere vrouw hoort toch geslachtsgemeenschap te kunnen hebben? Toch leven er vele duizenden vrouwen waarbij geslachtsgemeenschap geheel onmogelijk of bijna onmogelijk is.

 

Vaginisme is het gevolg van de onbewuste wil van de vrouw om de penetratie tegen te gaan. Een vrouw kan vaginisme ontwikkelen als de geslachtsgemeenschap in het verleden pijnlijk (dyspareünie) is geweest. Zij kan geen zin hebben in gemeenschap uit angst om in verwachting te raken, om te worden overheerst door een man, om haar zelfbeheersing te verliezen of om pijn te lijden tijdens de gemeenschap.Vrouwen die vaginistisch zijn, spannen onwillekeurig de spieren van hun bekkenbodem aan wanneer iets de vagina nadert of wanneer de vagina wordt aangeraakt. De spieren van de bekkenbodem zitten ongeveer rondom het buitenste gedeelte van de vagina. De spieren kunnen zo krachtig zijn dat de vagina helemaal dicht aanvoelt.

 

Diagnose en behandeling

 

Met behulp van de medische voorgeschiedenis en een lichamelijk onderzoek kan vaak worden vastgesteld of er sprake is van een lichamelijk probleem of een psychologische factor. Lichamelijk problemen kunnen meestal worden opgelost. Als vaginisme aanhoudt, kan de vrouw technieken leren om de spierspasmen te verminderen.

Bij de stapsgewijze dilatatietechniek brengt een vrouw met glijmiddel ingesmeerde dilatator in haar vagina in. Aanvankelijk zijn dit kleine dilatators, maar na verloop van tijd worden er grotere dilatators gebruikt naarmate de tolerantie toeneemt. Oefeningen om de bekkenbodemspieren te versterken, zoals Kegel-oefeningen, terwijl de dilatators zijn ingebracht, werken goed. Bij deze oefeningen worden de spieren rond de vagina stevig aangespannen en vervolgens ontspannen, waardoor een vrouw een gevoel van beheersing over deze spieren verkrijgt. De dilatatietechniek kan ook regelmatig thuis worden geoefend met gebruik van de vingers.

Zodra de vrouw zonder ongemak de inbreng van grote dilatators kan verdragen, kunnen zij en haar partner proberen om weer gemeenschap te hebben. Gesprekstherapie voor zowel de vrouw als haar partner kan dit proces vergemakkelijken en eventuele angst verminderen.

 

Seksuologie

 

In de seksuologie draait de behandeling om twee aspecten. Enerzijds het richten op dieperliggende oorzaken van het verkrampen van de bekkenbodemspieren, anderzijds het door middel van oefeningen wegnemen van het verkrampen van de bekkenbodemspieren. De behandeling zal bestaan uit gesprekken met de seksuoloog en je krijgt oefeningen mee voor thuis. Deze oefeningen zijn stap voor stap. Je krijgt ontspanningsoefeningen om je lichaam zoveel mogelijk te ontspannen. Vervolgens oefen je met het kijken naar en aanraken van van je vagina. Daarna oefen je met je vingers in te brengen, eerst één en wanneer dit lukt twee, en vervolgens drie. Bij de oefeningen kun je op een gegeven moment ook je partner betrekken. Uiteindelijk oefen je met het inbrengen van de penis van je partner.

Het verloop van de oefeningen bespreek je in je volgende afspraak met de seksuoloog. Deze geeft je eventueel ideeën en tips mee.

 

Sommige seksuologen passen ook cognitieve gedragstherapie toe. Dat wil zeggen dat ze je helpen je denkgedrag omtrent gemeenschap proberen te veranderen. Wanneer je namelijk negatief denkt over iets wat je gaat doen, is de kans groter dat het niet goed lukt. In deze therapie leer je je bewust worden van je gedachtes en leer je herkennen welke gedachtes waar of redelijk zijn en welke niet.