• Tijdens de groeifase worden de haren aangemaakt in haarzakjes of follikels, waarna ze zowat 0,5 mm per dag groeien. Na verloop van tijd breekt de afbraakfase aan, waarbij het haar stilaan loskomt uit het follikel en uitvalt.

• Gemiddeld liggen zo’n honderdduizend follikels op de hoofdhuid. Het juiste aantal is genetisch bepaald en verschilt van persoon tot persoon. Zo hebben blonde mensen meer haarzakjes dan mensen met rossige of zwarte haren.
•  
• Met het ouder worden vermindert het aantal haarzakjes en dus ook het aantal haren. 
• 
  

• De meest voorkomende vorm van haarverlies is de permanente haaruitval, die ontstaat door een gestegen gevoeligheid voor het hormoon dihydrotestosteron.  

• Alopecia androgenetica is erfelijk bepaald. Men vermoedt dat door de genetische aanleg de haren sneller hun cyclus beëindigen, waardoor meer haren verloren gaan dan er worden gevormd.

• Vooral mannen worden ermee geconfronteerd. 

• De aandoening treedt op tussen de leeftijd van 20 en 60 jaar, meestal met het opschuiven van de haargrens ter hoogte van de slapen en in een later stadium op het voorhoofd. Ook de kruin kan kaal worden. 

• De haaruitval kan zodanig evolueren dat enkel nog een hoefijzervormige beharing overblijft.

• Bij vrouwen komt hormonale haaruitval veel minder voor. Is dat toch het geval, zal de aandoening vooral in de menopauze optreden. Het haarverlies verloopt discreter en evolueert nooit naar echte kaalheid.  
•  
• Deze vorm van haaruitval kan niet ‘genezen’. Er bestaan wel een aantal methoden om de evolutie te stoppen of het haar opnieuw te doen groeien. 

• • Chirurgische methodes, zoals een haartransplantatie, kunnen bevredigende resultaten opleveren. Bespreek ze evenwel steeds vooraf met uw huis- of huidarts.   
  •    

• Deze vorm van haarverlies wordt gekenmerkt door een of meerdere kale plekken, die goed afgelijnd zijn.  Meestal blijven ze beperkt in omvang. Maar als de plekken samenvloeien, kan het haarverlies evolueren tot volledige kaalheid.  

• De plekken komen vooral voor op de hoofdhuid, maar kunnen ook de baardstreek, de wenkbrauwen, de wimpers of de schaamstreek treffen. 

• Doorgaans oogt de hoofdhuid normaal en vertoont ze geen littekenweefsel. Soms kan ze licht ontstoken zijn. 

• Alopecia areata kent een grillig verloop, dat verschilt van patiënt tot patiënt. Doorgaans duurt de aandoening vier tot tien maanden. 

• Het genezingsproces begint met de groei van kleine, witte donsharen die progressief verkleuren. Bij de meeste mensen komt de haargroei binnen twee jaar vanzelf terug.

• De oorzaak is nog niet volledig bekend. Wellicht speelt ook hier een erfelijke factor mee. 

• Men vermoedt ook dat bepaalde ziekten die veroorzaakt worden door de productie van antistoffen (auto-immuunziekten) een rol kunnen spelen.

• Vermits de oorzaak en het verloop van dit type haaruitval niet bekend zijn, bestaat er geen oorzakelijke behandeling. Onder meer een behandeling met corticosteroïden of met UVA-lichtstralen kan tijdelijk haargroei geven.       

• Stress, hoge koorts, infecties, bloedarmoede, een zwangerschap, een operatie, een ongeval, emotionele problemen, een streng dieet, alcoholmisbruik of geneesmiddelen (bv. bloedverdunners, bloeddrukverlagers) kunnen haarverlies uitlokken. 
•  
• Deze vorm van haaruitval verspreidt zich ongelijkmatig. Ze kan zo hevig zijn dat de schedelhuid zichtbaar wordt, door de overgebleven haren heen. 

• Meestal treedt het haarverlies op zowat drie maanden na de uitlokkende factor. 

• Doorgaans herstelt de haargroei zich binnen het jaar. Helaas is het herstel niet altijd volledig.

• Tot dusver is er geen behandeling die de haargroei kan bespoedigen. Men kan enkel de oorzaak aanpakken.

• Het haarverlies bij kankerpatiënten die met chemotherapie worden behandeld, is hiermee vergelijkbaar. De haarwortels worden zodanig beschadigd dat de haren nog in de groeifase uitvallen. Het haarverlies treedt op binnen de week na de aanvang van de therapie, maar stopt automatisch na het stopzetten van de kuur.       

• Aangeboren littekens of littekens veroorzaakt door verbranding, huidkanker, een (schimmel)infectie of een ongeval kunnen een aantal haarfollikels definitief vernietigen. Op die plaatsen zal geen haar meer groeien, zelfs niet nadat de oorspronkelijke aandoening genezen is.       

• Rastakapsels en strak gevlochten vlechten of paardenstaarten kunnen haren uitrukken. 

• Ook het vaak gebruiken van een krullenset, het voortdurend spelen met plukjes haar of draaien van de haren rond de vingers kunnen een kale plek veroorzaken. 

• Volledig herstel is mogelijk nadat de oorzaak wordt stopgezet.       

• Verschillende ziektes kunnen haaruitval teweegbrengen. 

• Zo kunnen aandoeningen aan de schildklier leiden tot ongelijkmatig haarverlies en gedeeltelijke uitval van de wenkbrauwen. 

• Ook aandoeningen waarbij te weinig voedingselementen uit de spijsvertering worden opgenomen, kunnen haaruitval veroorzaken.      

• Rokers hebben meer kans op haaruitval dan niet-rokers. 

• Door te roken vermindert immers de doorbloeding van de huid, zodat minder zuurstof en voeding de haarwortels bereiken. Hierdoor gaat de kwaliteit van het haar achteruit en kan het zelfs gedeeltelijk uitvallen

Haartransplantatie
Voor haartransplantatie gebruikt men haren die achteraan op de schedel staan. In tegenstelling tot de haren van het schedeldak zijn die niet of minder gevoelig voor mannelijk hormonen. Dat blijft ook zo na overplanting.

Pruiken