Blijvende kramp van de hals- en nekspieren - Torticollis spasmodica

Torticollis spasmodica is een pijnlijke periodieke of blijvende kramp van de hals- en nekspieren die het hoofd dwingt om naar voren, naar achteren en opzij te draaien en te kantelen.

Torticollis komt bij 1 op de 10.000 mensen voor en ongeveer anderhalf maal vaker bij vrouwen dan bij mannen. De aandoening kan op elke leeftijd optreden, maar ontstaat meestal tussen de 30 en 60 jaar. De oorzaak is meestal onbekend. Het komt voor dat aandoeningen als hyperthyroïdie, infecties van het zenuwstelsel, tardieve dyskinesie en halstumoren torticollis veroorzaken.

 

In zeldzame gevallen komt torticollis voor bij pasgeborenen door een beschadiging van de hals- en nekspieren tijdens een zware bevalling.  Slecht samenwerkende oogspieren en bot- of spiermisvormingen van de bovenrug kunnen bij kinderen torticollis veroorzaken.

Symptomen

De scherpe, pijnlijke hals- en nekspierkrampen kunnen plotseling beginnen en kunnen met tussenpozen of continu optreden. Gewoonlijk is slechts één kant van de hals aangetast. De richting waarin het hoofd overhelt en ronddraait, wordt bepaald door de hals- of nekspier die is aangetast. Eenderde van de patiënten met deze aandoening heeft ook krampen in andere delen van het lichaam, gewoonlijk in de oogleden, het gezicht, de kaak of de hand. De krampen treden zonder waarschuwing op en zelden tijdens de slaap.

 

Torticollis varieert van licht tot ernstig en constant. Ongeveer 10 tot 20% van de patiënten (vaak jonge patiënten met een lichte vorm van de aandoening) herstelt binnen vijf jaar zonder behandeling. Vaak verergert de stoornis echter geleidelijk gedurende een tot vijf jaar en stabiliseert dan. Torticollis kan het gehele leven voortduren en aanhoudende pijn, beperkte halsbeweging en houdingsafwijkingen veroorzaken.

Diagnose en behandeling

Tijdens het lichamelijk onderzoek van een zuigeling kan een arts een hals- of nekspierbeschadiging vaststellen die torticollis kan veroorzaken. Om de aandoening bij kinderen en volwassenen te diagnosticeren, stelt de arts gedetailleerde vragen over vroegere verwondingen en andere hals- en nekproblemen. Er worden soms verscheidene beeldonderzoeken, zoals röntgenfoto's, en magnetische kernspinresonantie (MRI) gebruikt om naar specifieke oorzaken van hals- en nekspierkrampen te zoeken, hoewel dergelijke oorzaken zelden worden gevonden.

 

Wanneer een oorzaak is vastgesteld, zoals afwijkende botgroei, kan de torticollis gewoonlijk succesvol worden behandeld. Het is echter minder waarschijnlijk dat de krampen onder controle kunnen worden gehouden wanneer de oorzaak een aandoening van het centraal zenuwstelsel is of onbekend is.

 

Soms kan de kramp door middel van fysiotherapie en massage tijdelijk worden verlicht. Bij één type massage wordt een lichte druk uitgeoefend op de kaak aan die kant van het hoofd waar ook de rotatie plaatsvindt.

 

Bij bijna eenderde van de patiënten helpen medicijnen bij het verminderen van de spierkrampen en onwillekeurige bewegingen; gewoonlijk verlichten ze ook de door de krampen veroorzaakte pijn. Er wordt veel gebruikgemaakt van anticholinerge geneesmiddelen, die bepaalde zenuwimpulsen blokkeren, en van lichte kalmeringsmiddelen. Spierontspanners en antidepressiva worden minder vaak voorgeschreven. Enkele injecties met een lage dosis van de stof die botulisme veroorzaakt, verminderen de pijn en de krampen en hierdoor kan het hoofd in een natuurlijkere positie worden gehouden. Deze verbetering kan enkele maanden aanhouden. Operatieve verwijdering van de zenuwen van de dysfunctionele hals- en/of nekspieren is soms succesvol en kan worden geprobeerd als andere behandelingen geen verlichting geven. Wanneer emotionele problemen de krampen verergeren, kan psychiatrische behandeling helpen.

 

Bij torticollis congenitalis wordt in de eerste paar levensmaanden met intensieve fysiotherapie begonnen om de beschadigde spier te strekken. Wanneer de fysiotherapie niet succesvol is of als er te laat mee wordt begonnen, kan operatief herstel van de spier noodzakelijk zijn.

 

Een fractuur is een botbreuk, die gewoonlijk gepaard gaat met een verwonding van het omliggende weefsel. De meeste fracturen zijn het gevolg van een verwonding, bijvoorbeeld door een verkeersongeluk, sporten of een val. Een fractuur treedt op wanneer de kracht die op het bot wordt uitgeoefend groter is dan de sterkte van het bot toelaat. De richting, de snelheid en de intensiteit van de uitgeoefende kracht beïnvloeden het type en de ernst van de fractuur, evenals de leeftijd, veerkracht en het type bot. Beenderen die door osteoporose of tumoren zijn verzwakt, kunnen al bij een zeer lichte kracht breken. Bij een ongecompliceerde fractuur komt het gebroken bot niet door de huid heen. Bij een gecompliceerde fractuur komt het bot door de huid heen doordat het bot de huid heeft doorboord of doordat de huid is gescheurd of afgeschaafd . Bij open fracturen bestaat een grotere kans op infectie dan bij gesloten fracturen. Compressiefracturen zijn het gevolg van krachten waarbij het ene bot tegen het andere wordt geduwd of waarbij op de gehele lengte van het bot druk wordt uitgeoefend. Compressiefracturen komen het meest voor bij oudere vrouwen. Verzwakt door osteoporose worden de wervels samengedrukt en breken vervolgens. Bij comminutieve fracturen veroorzaakt een grote recht-streekse kracht verscheidene breuken, waarbij verscheidene botfragmenten ontstaan. Als de bloedtoevoer naar een deel van het bot wordt onderbroken, genezen deze fracturen zeer langzaam. Avulsiefracturen worden veroorzaakt door sterke spiersamentrekkingen waardoor delen van het bot waaraan de pees van de spier is bevestigd, worden afgerukt. Deze fracturen komen het meest voor in schouders en knieën, maar kunnen ook optreden in benen en hielen. Pathologische fracturen treden op plaatsen op waar een tumor, gewoonlijk kanker, in het bot is gegroeid en zo het bot heeft verzwakt. De verzwakte beenderen kunnen ook bij een kleine verwonding of zelfs zonder verwonding breken. Symptomen en diagnose Pijn is gewoonlijk het duidelijkste symptoom. De pijn kan ernstig zijn en neemt meestal met de tijd en door beweging toe. Aanraking van het gebied rondom het gebroken bot is ook pijnlijk. Fracturen veroorzaken gewoonlijk een zwelling en kneuzing op de fractuurplaats. Afhankelijk van het type fractuur kan een gebroken ledemaat er misvormd uitzien. De functie van de ledemaat is soms verstoord, waardoor het bewegen van een arm, het staan op een been of het grijpen met de hand onmogelijk is. Er kan bloed uit gebroken bot wegstromen, soms in grote hoeveelheden. Dit bloed kan in het omringende weefsel terechtkomen of uit de wond stromen die door de verwonding is ontstaan. Gewoonlijk kan een fractuur op een röntgenfoto worden vastgesteld. Er kan soms echter ook ander onderzoek noodzakelijk zijn, zoals een CT-scan of een MRI-scan om het beschadigde gebied nauwkeuriger te bekijken. Zodra de genezing van het bot is begonnen, kan het genezingsproces door middel van röntgenfoto's worden gecontroleerd. Behandeling Botfracturen genezen doordat zich nieuw bot vormt dat de ruimte tussen de gebroken delen overbrugt. Het doel van de behandeling is dus de gebroken delen zo dicht mogelijk tegen elkaar aan te plaatsen en ze goed op elkaar te laten aansluiten. De duur van de genezing is afhankelijk van de plaats van de breuk. Zo heeft een sleutelbeenbreuk drie tot vier weken nodig, een polsbreuk vier tot zes weken en een onderbeenbreuk acht tot twaalf weken. Bij ouderen duurt de genezing vaak langer dan bij jongeren. Zodra het bot volledig is genezen, is het meestal weer sterk en volledig bruikbaar. Bij sommige fracturen worden spalken gebruikt die alleen de beweging beperken. Fracturen van sleutelbeenderen, schouderbladen, ribben, tenen en vingers genezen bij een dergelijke behandeling meestal goed. Bij andere fracturen is het noodzakelijk dat het lichaamsdeel volledig wordt geïmmobiliseerd zodat de fractuur kan genezen. Fracturen kunnen worden geïmmobiliseerd door middel van eenspalk, brace van kunststof of gips, tractie of interne fixatie.   Een spalk of brace is een stevig voorwerp dat wordt bevestigd aan het gebied rondom het bot. Zo kan er aan een gebroken vinger een stevige plastic brace worden bevestigd.   Een gipsverband bestaat uit stevig materiaal, van kunststof of gips, dat rondom de fractuurplaats wordt aangebracht. Eerst wordt er op de huid een laag zacht materiaal geplaatst om deze tegen verwonding te beschermen.   Door middel van tractie, waarbij gebruik wordt gemaakt van een katrol en gewichten, wordt het ledemaat in de goede stand gehouden. Tegenwoordig wordt deze methode niet meer algemeen toegepast, hoewel het ooit de belangrijkste behandelingsmethode voor een gebroken heup was.   Bij een interne fixatie is een operatie noodzakelijk waarbij een metalen plaat of staaf aan de gebroken botdelen wordt bevestigd. Bij een heupfractuur, bij gewrichtsfracturen en bij gecompliceerde fracturen is interne fixatie vaak de beste behandelingsmethode. Door immobilisering van een arm of been worden de spieren zwak en strak. Daarom is bij de meeste patiënten met een botbreuk in een arm of been fysiotherapie noodzakelijk. De therapie begint terwijl het bot is geïmmobiliseerd en wordt voortgezet nadat de spalk, het gipsverband of de tractie is verwijderd. Bij bepaalde typen fracturen, vooral bij heupfracturen, kan voor een volledig herstel gedurende zes tot acht weken of nog langer fysiotherapie noodzakelijk zijn.

 

 

 

Alle documenten op deze sites zijn louter informatief en mogen niet beschouwd worden als rechtsgeldige documenten.

 

De vzw kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor de informatie op deze website. Hoewel het onze bedoeling is om bijgewerkte en juiste informatie te verspreiden, kunnen we geen perfect resultaat garanderen. Eventuele onjuistheden die ons worden gesignaleerd, zullen we zo spoedig mogelijk verbeteren.

 

Tot slot

 

Bent u van mening dat bepaalde informatie ontbreekt of onduidelijk is, dan vernemen wij dat graag van u. Mail

 

	Als aan mensen gevraagd wordt wat voor hen het belangrijkste is in het leven, antwoorden de meesten ‘gelukkig zijn’. Maar wat betekent het? Enerzijds is geluk verschillend maar anderzijds ook gelijk voor iedereen. Geluk is de mate waarin je plezier in het leven hebt. lees meer
	Hoe groot is uw risico op hospitalisatie? Vroeg of laat ontsnapt niemand aan een hospitalisatie, ook u niet. De kans dat u in het ziekenhuis terechtkomt, is 1 op 6. Hoe ouder u wordt, hoe groter het risico. lees meer
	Hier vind je duidelijke informatie over jouw concrete situatie. Adressen en links maken je wegwijs in diensten die je kunnen helpen. Klik door naar de rubrieken en thema's in het linkermenu of zoek op trefwoord. Heel handig om snel iets op te zoeken.Lees meer
	Deze website biedt u toegang tot de publicaties van de Vlaamse overheid. U kunt publicaties opzoeken en aanvragen. Publicaties die elektronisch beschikbaar zijn, kunt u downloaden.De lijst bevat een overzicht van de publicaties die werden uitgegeven. Lees meer